Theater & Concerten

Musical Sing-a-Long 2010

Vorig jaar besloten we om eens een keer de Musical Sing a Long live mee te maken. Dat hebben we gedaan. Het zonnetje scheen lekker, temperatuur was heerlijk. De hele avond was het een gezellig sfeertje. We vonden het zo gezellig dat we dat volgend jaar ook weer zouden gaan doen. En gisteren was het weer zover. De weersvoorspellingen beloven ons niet veel goeds, dus dan rijst de vraag gaan we of gaan we niet. Uiteindelijk toch maar besloten om te gaan, want dat willen we toch niet missen.

Gewapend met regenbroek, paraplu en een heel charmante poncho gingen we richting Amsterdam. Naarmate we meer naar het westen reden, werd de lucht steeds dreigender. Maar we houden de moed er in, je moet er toch wat voor over hebben. Eerst nog even een tussenstopje bij ons logeeradres om vandaar uit naar Amsterdam te gaan. Eenmaal hier aangekomen is het even droog, we hopen dan ook droog op het museumplein aan te komen. Maar we hebben de Dam nog niet bereikt of het begint te regenen. Snel paraplu op en flink doorlopen maar. Gelukkig is dit maar een klein buitje en begint de zon zelfs te schijnen.

Het is even zoeken, maar uiteindelijk vinden we het museumplein. Hier zijn de repetities voor de uitzending ’s avonds al in volle gang. Ze zijn begonnen met Volendam en daarna mag Soldaat van Oranje. De schattige Kruimeltje volgt. Tot dan is het aardig droog gebleven. Maar dan mag 1953 de musical gaan repeteren. Deze musical is afgeleid van het gelijknamige boek en de film en gaat over de watersnoodramp. Joke de Kruijf en Marleen van der Loo beginnen hun liedje en daarna mag Ben Cramer gaan zingen over die onstuimige zee. Alsof het zo gepland is begint het te regenen. Eerst wat zachter, maar dan breekt het los. Voor ons het teken om maar een droge plek op te gaan zoeken. Het liep ook al richting etenstijd, dus maar op zoek naar een leuke tent.

De paraplu houdt ons enigszins droog, ik ben ook erg blij met mijn regenbroek. En dan moet je de weg oversteken. We staan netjes bij het stoplicht en we zien al dat het water inmiddels de stoeprand heeft bereikt. Gevolg: scenario’s die in een home video programma niet zouden misstaan. Opspattend water doordat de auto’s geen snelheid minderen. Gelukkig staan we er redelijk ver vanaf. Maar we zijn de straat nog niet over. Aan de overkant ligt een nogal grote plas water. We proberen er nog overheen te springen, maar het is toch wel een erg grote plas water en de regen blijft ook maar stromen. Ik merk dan ook dat mijn van te voren zorgvuldig met waterafstotend spul ingespoten laarzen, zoveel water niet aankunnen. De zolen zuigen zich vol en vanaf dat moment loop ik te soppen op twee sponzen.

Voorzien van een charmante blauwe wegwerp poncho komen we weer bij het podium aan en zien we dat de elf Zorro’s aan het repeteren zijn. We zoeken ons een goed plekje uit, zodat we daar de hele avond goed zicht hebben. Dit vergt wel nog wat lenigheid, aangezien niet het hele grasveld bedekt is met ijzeren en plastic platen. Op sommige plaatsen zak je dan ook tot de enkels in de modder. Maar nog steeds is het al de regen waard. We zetten ons aan het uiteinde van de catwalk aan de rechterkant neer en hebben zo een goed zicht op het gehele podium. Na de Zorro’s mag We Will Rock You komen repeteren. Gevolgd door Urinetown en dan valt er weer een klein buitje. Maar met de poncho blijven we eigenlijk toch best goed droog.

Inmiddels vorderen de repetities gestaag met We will rock you en Noortje en William en ook Urinetown. Jamai krijgt nog een mooie paraplu aangereikt, aangezien het weer is gaan regenen. De vloerbedekking op de catwalk is inmiddels doorweekt en ook het podium zelf heeft het zwaar te verduren. Er lopen steeds mannetjes met dweilen op en neer. Inmiddels mogen ook de vier heren van de 60s medley gaan repeteren en dat is nu al een feestje. Tot half negen werd nog stevig door gerepeteerd. Af en toe een bui, maar ach dat mag de pret niet drukken, de sfeer is evengoed goed. Rond half negen zou er een verrassingsact plaatsvinden, maar die hebben we niet gezien, want de repetities gingen maar door. Soldaat van Oranje en Volendam mochten nog een keer en ook 1953 de musical. Tsja, dat was reden voor het publiek om luidkeels “neeeee” te roepen. Want ja hoor toen onze Bennie weer begon over zijn zee, kwam het hemelwater weer naar beneden. Het hield daarna ook meteen weer op. Rond negen uur zijn er nog steeds mensen aan het repeteren. Dit vonden we raar, omdat Gordon zou komen met zijn mooie groepje (niet dat ik daarop heb zitten wachten). Maar blijkbaar heeft hij afgezegd, want om tien over negen komen ze al zeggen dat ze al voor de reclame zitten.

Als de reclame thuis voorbij is gaat het feestje pas echt goed beginnen. Het regent nog wel een beetje maar zodra de eerste noten van het orkest klinken klaart het op en de paraplus kunnen weer omlaag. Het inklappen van de paraplus gaat trouwens gepaard met luid gejuich van het publiek. Rond mijn voeten is inmiddels wel een plasje water ontstaan dat stiekem in mijn schoenen kruipt, maar acht we gaan gewoon door. Frits en Chantal komen op, complimenteren de “kanjers” nog die de hele dag in de stromende regen hebben staan wachten op dit moment. DoReMi wordt ingestart en het programma begint. We zien het hele komende theaterseizoen aan ons voorbij trekken. En uiteraard wordt er luidkeels meegezongen en er wordt ook druk gefotografeerd. Het hele repetitieschema van vanmiddag wordt nog een keertje overgedaan, maar dit keer in vol ornaat. Ze beginnen met Volendam de Musical. Iedereen kent die muziek dus wordt er flink meegezongen. Over de kwaliteit zal ik niets zeggen, maar sommige waren niet echt goed bij stem.

Noortje en William waren wel goed bij stem en de spelling is bij iedereen ook weer opgekrikt. Het programma wordt vervolgd door Petticoat. Toch wel een van mijn favorieten voor het komende seizoen. Het klonk best goed moet ik zeggen en het meezing gehalte ligt erg hoog. De oh zo schattige jongetjes van Kruimeltje komen nog voorbij en dan is het weer tijd voor het publiek om te protesteren. 1953 staat op het program. Gelukkig bleef het dit keer droog. Na het wat zware 1953 is het tijd voor een feestje. Klassiekers uit de jaren zestig worden gezongen door Stanley, Freek, William en John. En een feestje is het. Dit leuke feestje wordt gevolgd door Crazy Shopping en daarna Zorro. Een favoriet heb ik nog niet, maar het was wel een gezellig zomers stukje, de buien en de temperatuur zijn hierdoor vergeten. Ook Urinetown doet dit alles vergeten. En dan komt er een stukje van het volkstoneel. Ik ben een beetje te jong om die liedjes mee te kunnen zingen, vond het ook niet echt passen.

Maar goed dan maar verder naar La cage aux Folles. Helaas niet live maar even goed weer leuk en vooral goed om te zien. Het is niet uitgezonden, maar de dirigent waagt tijdens het filmpje nog even een dansje. En dan is het weer tijd voor de slot act van de avond. Bohemian Rhapsody wordt ingezet en dit wordt uiteraard weer meegezongen, want ik denk dat er nog iemand gevonden moet worden die dit niet kent. Alleen werkt het weer niet echt mee, het begint alweer te regenen. En dan sta je daar je liedje te zingen op ene plateau hoog boven het publiek in de regen. Maar John had er duidelijk zin in. Even nog een toegift We are the champions. De laatste tonen sterven weg en dat was het dan weer voor dit jaar. Volgend jaar weer!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge