Theater & Concerten

Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, de allerlaatste keer

Gisteren was het dan zover. Na ruim anderhalf jaar en ruim 550 shows kwam er een einde aan Joseph and the amazing technicolor dreamcoat en ik was erbij. De dag begon goed. Het was wel een beetje warm, slechts 35 graden, maar goed het was in ieder geval droog. Toen ik vertrok tenminste. Rond kwart over een heb ik de trein gepakt richting Utrecht. Met degene met wie ik ging had ik een zomertoer en dus zaten we eerste klas in een lege coupé. Dat was wel relaxed. Eenmaal in Utrecht moesten we de tijd een beetje doden, dus zijn we maar een beetje gaan shoppen en toen maar wat gegeten. Aangezien we bijna omvielen van de hitte zijn we maar richting theater gelopen, hier was het heerlijk koel.

Na het standaard toiletbezoekje gingen dan maar eindelijk in de zaal zitten. Iets wat ik nog best wel uit had willen stellen. Hier zaten wel een paar bekende koppen, Erwin van Lambaart uiteraard en Maurice Wijnen en vele anderen. Hierdoor voelde je wel de spanning goed die er hing. Rond acht uur was het dan echt zover, het doek gaat voor de laatste keer op en daar ligt Renée en ze begint te zingen. En dan gaat daar het tweede doek omhoog en de bol gaat opzij en daar staat ie dan. Degene die bijna twee jaar geleden “Op zoek naar Joseph” won en die inmiddels zo’n 350 keer Joseph heeft gespeeld: Freek Bartels. Hij begint met Laat je droom bestaan en daar hoor je al dat het goed zit, het beloofd een goeie show te worden. Voor de laatste keer horen we waarom Jakob Joseph als favoriete zoon bestempeld, hoe de broers jaloers op Joseph zij en wordt Joseph voor de laatste keer in de put gegooid. Bij Potifar heeft Joseph het weer moeilijk, wat ik leuk blijf vinden. En dan toch wel het hoogtepunt (letterlijk) van de show. De eerste “Sluit alle deuren maar” wordt ingezet. Dit was mijn vijfde keer en de andere vier keren had ik bijna mijn zakdoekjes nodig. Maar deze keer had ik ze niet bijna nodig, maar helemaal. Freek zingt het alsof dit zijn allerlaatste voorstelling ooit is, met een volume waar je u tegen zegt. Daarna kunnen weer even op de vrolijke toer met Go, Go ,Go. En dan is het alweer pauze.

De tweede akte begint weer goed met Renée op de kameel. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik Renée af en toe niet zo heel goed uit de verf vond komen. En dan komt daar de sarcofaag het toneel opgerold. Omdat ik de musical al meerdere keren heb gezien begin ik nu al te lachen. Paul doet het weer geweldig. Dit keer genoot ook heel erg van het publiek, hij bleef namelijk extra lang staan als het publiek in applaus uit barst. Voor de laatste keer horen we de dromen van de Farao. Tja en dan staat meneer de Farao weer alleen op het toneel en begint ie “Stapel op mij” te zingen. En daar genoot ie wederom van het lange applaus dat hij krijgt. Dit keer wacht hij extra lang voordat hij zijn laatste noten eruit perst. Hij begint zelfs nog een gesprekje met het publiek. Hij vraagt zich af of wij hem ook zo geweldig vinden, zoals hij zichzelf vind. Nou dat vinden we en wederom krijgt hij applaus.

Het einde komt steeds meer in zicht. Jakob en zijn elftal overgebleven zonen zitten dit keer echt aan het laatste avondmaal. De kaars vond het wel al welletjes, want die ging vandaag niet aan. Tenminste niet op het goede moment, want op een gegeven moment zag ik hem wel aan gaan. De broers gaan hierna weer richting Egypte, waar Joseph ontzettend, echt ontzettend kwaad op ze wordt. Ja, en dan is ’t weer tijd voor de hereniging. Veel te snel naar mijn mening. Jakob besluit ook voor de laatste keer naar Egypte af te reizen, waar Joseph hem voor de aller aller laatste keer komt begroeten in zijn wagen van puur goud. Hierna volgt een mooie emotionele versie van Laat je droom bestaan (ja de zakdoekjes zijn weer nodig). Nadat de hele familie weer bij elkaar is, kan Freek beginnen aan zijn laatste “Sluit alle deuren maar”. Het mooie was dat in plaats van alleen de kinderen de hele cast rond Freek komt zitten. Ik val misschien in herhaling nu, maar de zakdoekjes kunnen weer niet weggestopt worden. Die laatste komt echt uit zijn tenen en volgens mij had ie het zelf ook moeilijk. De musical zou de musical niet zijn, zonder mega mix. En voor de laatste keer gaat het dak van het theater er af.

Als de laatste noten zijn weggestorven is het dan echt gedaan. Erwin van Lambaart komt het podium op en geeft eerste iedereen een bloemetje. Vervolgens houd hij nog even een praatje. Hij bedankt iedereen en komt nog even met een verrassing op de proppen. Aangezien het traditie blijkt te zijn om in het theater iets te hangen als aandenken is eer een Joseph schilderij gemaakt. Deze komt te hangen ergens in het theater.

En dan zijn we nog niet klaar, want na Joseph is de volgende open einde musical “We will rock you”. Op de tonen van het gelijknamige nummer komen John Vooijs en Floortje Smit het podium op om de sleuteloverdracht te doen. Floortje zit heel relaxed op de kameel en John trek hem. Floortje krijgt de sleutel uit handen van Renée en John krijgt een gitaar uit handen van Freek. Dan wordt We are the champions nog even ingezet. Erwin spreekt de hoop nog uit dat we dat vandaag massaal nog een keer kunnen gaan zingen. En dan is het toch echt zover. Erwin rond af en dan is officieel het doek gevallen voor Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge